Griekenland mei 2006
‘s Ochtends 29 april 2006, Koninginnedag, om 8.30 uur vertrokken. Doel voor die dag is Munchen. Eigenlijk zonder enig oponthoud kwamen we daar om ongeveer 18.30 uur aan. We werden vriendelijk ontvangen op de camping Thalkirchen. Opvallend was dat het watertje, wat doorgaans een surfparadijsje is (onder bruggetje, vanwege verval en stroomversnelling) bijna helemaal droog lag.
30 April: Het was ‘s nachts aardig koud geweest. De avond ervoor hadden we het kacheltje aangedaan in de caravan. ‘s Ochtends bleek dat het nog aardig had gevroren, ijs op de auto en de caravan. Rond 8.30 vertrokken naar Venetië, via de Brenner pas. In Oostenrijk merkten we dat het er nog aardig had gesneeuwd, de nacht ervoor. Veel auto’s met een laag sneeuw erop kwamen we op de weg tegen. Onderweg werd het steeds zonniger, maar naarmate we Venetië naderden werd het steeds somberder. Toen we op de camping in Fusina aankwamen rond 13.30 uur was het flink bewolkt en aan de modder en de plassen te zien had het er aardig geregend.
‘s Avonds Venetië ingegaan. Het was inmiddels toch wat zonniger geworden. We trapten bijna in twee nepparkeerwachters, die 20 euro vroegen voor een illegale parkeerplek. We vonden een gratis stekje onder de brug naar Venetië. Gewandeld in het schemerige Venetië.
1 Mei: ‘s Ochtends op ons gemakje wakker geworden. Het was zonnig, maar niet echt warm. Lekker gedoucht en de zon gezeten uit de wind, vanuit de camping zagen we "onze boot" al liggen aan de overkant. Om half twaalf reden we richting terminal. Het inschepen liep voortreffelijk. Goede aanwijzingen van het bootpersoneel, zorgden ervoor, dat we binnen enkele minuten op een goed plekje stonden op het campingdek. Ingeklemd tussen tientallen andere caravans en campers.
Door het Grande Canal Venetië uitgezwaaid. Bij Punta Sabiona (ons oude camping stekje) afscheid genomen van de pilota. Vervolgens wat op de boot rondgelopen. Een fles Ouzo ingeslagen en wat ijs om ons alvast voor te bereiden op Griekenland. De honden merkten niets van de boot. Lekker in hun eigen huisje op wielen. ‘s Avonds in het restaurant gaan eten en vervolgens even later pitten in de caravan. Vertrouwd dus en prima gepit.
2 Mei: Aan boord op zee schijnt de zon volop. Belooft wat voor aankomst in Igoumenitsa om 12.00 uur. De boot komt inderdaad op tijd aan in Igoumenitsa. Het weer is stralend heerlijk warm. We volgen de weg naar Preveza. De rit verloopt voorspoedig. Vanaf Preveza gaan we richting Lefkas. Een weerzien, want vorig jaar zijn we hier ook geweest. We weten waar de Lidl is en doen er eerst wat noodzakelijke inkopen. Vervolgens naar Camping Desimi Beach. Er zijn weinig gasten, zelfs de eigenaar is er niet. We kiezen de mooiste plek uit en terwijl we bezig zijn om alles op zijn plaats te krijgen, komt toch nog de eigenaar. Hij herkent ons onmiddellijk en weet zelfs te vertellen dat we vorig jaar pas op 8 mei kwamen. Het weer is nu weer fantastisch zegt hij, maar dat is pas weer sinds gisteren. We boffen maar weer.
3 Mei:Wat een uitzicht als je ‘s morgens wakker wordt. De zee, de bergen op de achtergrond, visserbootjes in actie. Na het ontbijt maar eens eerst mijn racefiets nagekeken. Toen een ritje op en neer gefietst naar Lefkada. Het ging in een snel tempo. Het was kicken voor mij. ‘s Middag begon het te regenen en onweren. Dat was dus minder. ‘s Avonds was het droog en zijn we nog een wandeling gaan maken. Flink wat vuurvliegjes ontdekt. En Frenk wil een cipres gaan omzagen (een dode dan wel) om er een didgeridoo van te maken. Morgen wordt een stralende dag volgens onze buren op de camping. We wachten af.
4 Mei: Een stralende dag. Via de wereldomroep hoorden we dat het in Nederland 25 graden was, in Griekenland zou het slechts 20 graden worden. Nou dat hebben wij niet gemerkt. We kwamen zeker over de 25. Maar goed de mensen thuis hebben dus ook lekker weer. Op de fiets naar Vasiliki geweest. Flink klimmen om vervolgens weer te dalen. Onderweg kwam ik nog een andere manier van vervoer tegen (zie foto links). Vasiliki heeft een leuke haven. De terugweg dezelfde route gereden. Intussen heb ik dus het hele eiland per fiets doorkruist. Plannen om van een cipres een didgerdoo te gaan maken gaan niet door. De bomen blijken in slechte staat te zijn Inmiddels is Frenk aan een sla-bestek begonnen uit een stuk olijfhout. Van de buurman geleerd hoe je gratis aan een goede kwaliteit bronwater kan komen, van de natuur zelf natuurlijk. Hij weet veel van Griekenland en zegt dat je er gemakkelijk aan alles kan komen. Op de camping zijn vandaag er overigens zo’n vier plekken meer bezet, dan gisteren.
5 Mei: Bevrijdingsdag, hier natuurlijk weinig van te merken, via de wereldomroep werden we vanochtend bijgepraat. Deze dag begon schitterend weer. De visser kwam terug met zijn vangst. Het teken hiervoor wordt altijd gegeven door een groep katten, die zich verzamelt op het tijdstip, wanneer hij terugkomt. Voor hen zijn er altijd wel verse visjes. Vandaag was het plan met de fiets het eiland rond te rijden. Al in het begin merkte ik dat het klimmen van gisteren nog in de benen zat. Maar goed, het eerste stuk naar Lefkade was een peulenschil. Toen gaan klimmem naar Tsoukalades. Dat ging prima, vervolgens de afdaling naar Aghios Nikitas (zie foto hierboven) en vervolgens weer klimmen naar Kalamatsi. Dat werd al werd moeilijker. Mijn kaart was volstrekt onvoldoende en toen maar gokken. Nog meer klimmen, pijn lijden dus. Maar ook de onzekerheid over wat nog zou komen. Bij Exanthia besloot ik maar een telefoontje naar thuisbasis te plegen (had daar ontvangst, na een eenzaam uurtje). Frenk kwam na anderhalf uur aan met auto. Ingestapt en moest toen ervaren dat er alleen nog maar afdalingen in het verschiet waren geweest om weer thuis te komen. Jammer. Ik heb inmiddels een betere kaart en morgen ga ik het van de andere kant af proberen om het eiland rond te komen! Frenk heeft de lepel va het sla-bestek bijna af.
Rondje Lefkas op de fiets! 6 Mei: Eindelijk gelukt. Vanmorgen eerst naar Vasilki gereden. Dat is eerst flink klimmen en vervolgens het zelfde weer dalen. Vandaar uit constant klimmen naar Aghios Petros. Verder klimmen naar Chortata. Dan begint het dalen naar Kalamitsi (daar was ik gisteren vanaf de andere kant), door dalen naar Aghios Nikitas. Dan zit je weer op de hoogte van de kust. Om Lefkada te bereiken volgt er eerst weer een hele klim om over de berg heen te komen. Op dit stuk kreeg gezelschap van een scholier, die enthousiast vertelde dat er volgende week vanuit zijn school een wielerrace werd georganiseerd. Vorig jaar werd hij derde. Hij trainde regelmatig op het stuk Kalamitsi – Lefkada. Die reed mij er dan bij de klim ook finaal af. Hij wilde zijn record van 11 minuten verbeteren, op het eind van mijn rit had ik niet meer de puf om dat ook te proberen. Het stuk Lefkada naar de camping is een overwegend vlak stuk, dat in flink tempo kon worden afgelegd. Helemaal voldaan dat het rondje Lefkas was voltooid kwam ik er aan. Oh ja en de foto, die nam ik onderweg in Chortata. Tegen alle weersberichten in blijft het hier schitterend zomerweer.
7 Mei: Zondag en dus een beetje rustdag. Frenk verder met het sla-bestek. Ik kon het niet helemaal laten en ben met de mountainbike op de binnenwegen gaan rijden richting Poros, vlak langs de kust rijden op een pad dat afwisselend slecht berijdbaar en redelijk berijdbaar was met de mountainbike. Darna geluierd in de zon aan het strand.
8 Mei: De Laatste dag in Lefkas. Dat hebben we besloten. Nog even een klim gemaakt naar Syvros en vervolgens afgedaald naar Vasiliki en weer terug. Omdat de keuken op onze camping nog steeds niet open is gaan we vanavond maar bij de buurman ( Nicos) camping eten. Als we amper hebben besteld denk ik ineens Michael en Gene te herkennen, die we vorig jaar ook tijdens een etentje hebben ontmoet op de camping in Lefkas. En ja hoor zij zijn het. Een ongelooflijk toeval, dat we hen precies weer op onze laatste avond in Lefkas terug zien tijdens een etentje. Het werd een gezellige babbelavond me veel wijn en voor Frenk bier tot heel laat. Als afscheid elkaar gezegd "Tot volgend jaar." Zonder problemen vervolgens in slaap gevallen.
9 Mei: ‘s Ochtends vroeg vertrokken. Het eerste deel naar Amfilochia ging zonder problemen. Toen moesten we een doorsteek maken door een gebergte richting Karpenisi. Het eerste weggetje veranderde al weldra in een grindpad met kuilen en hobbels en steile hellingen.
Na een uur besloten we maar terug te keren. Een andere weg genomen die ok veranderde in een zelfde pad. Op een gegeven moment kwamen we via een zeer steile helling (die we met onze combinatie maar amper haalden) bij een paar huisjes. Daar vertelde een aardige Griek ons, dat we rechtdoor moesten en dat we dan via asfalt naar in Agrinio konden. Inderdaad lukte dat. Maar de doorsteek was mislukt, want Agrinio hadden we ook via een snellere weg vanaf Amfilochia kunnen bereiken.
De weg naar Karpenisi was allen maar klimmen en dalen. Heel eenzaam en het schoot totaal niet op Wel van alles gezien onderweg. Verschillende kudden schapen en geiten op de weg, vossen smaragdhagedissen, schilpadden.
Via Lamia , een Grieks skioord, de camping bereikt om half tien ‘s avonds in Stylida. Daar kregen we al spoedig gezelschap van twee jonge honden. Veel speelpret voor Bodan.
10 Mei: Nog 100 km van Volos verwijderd. Via een supersnelle weg zaten we daar in een uurtje. Een camping In Kato Gatzea gevonden. Hier is internet en ik hoop dan ook mijn blog erop te zetten vandaag. Inmiddels een fietstocht gemaakt om de omgeving te verkennen. Het is hier totaal anders. Veel klimmen heel hoog, maar je rijdt dan in bossen en dat is heel anders dan wat ik tot nu toe was gewend in Griekenland. De camping is perfect. Aan het strand, allerlei faciliteiten zoals een restaurant en internetverbinding. En het is er warm.
11 Mei: Internet lukte niet. Wel een beetje, wat post kunnen beantwoorden, maar de verbindbinding was van zo’n lage kwaliteit, dat mijn weblog niet kon worden benaderd. Dus wachten op een betere gelegenheid. Wellicht op de boot. Wel besloten om morgen weer hier te vertrekken. De camping is vrij druk en overigens wel gezellig. Gisterenavond in het restaurant gegeten.
12 Mei: De terugreis richting westkust Griekenland verliep beter dan de heenweg. Terecht gekomen op een heel rustige camping in Katafourko tussen Amfilochia en Arta.
We staan aan zee tussen palmbomen en Eucalyptus bomen. Er valt van alles te struinen op het strand. De fietsmogelijkheden zijn wat minder, omdat je eerst een stuk National Road moet rijden, maar goed om te doen.
13 Mei: Eerste fietstocht gemaakt richting gebergte. Flink wat slangen op de weg tegen gekomen, zowel dood als levend. Frenk heeft een vishengel aangeschaft, wie weet scoort nog eens een lekker vismaaltje. Intussen heeft Frenk een waterslang te pakken (dood) waarvan hij het vel wil gaan preparen.
14 Mei: Het blijft hier zomers op een bijna bounty – achtig eiland. Weer lekker gefietst en Frenk is wat verder met zijn slangenvel gekomen (zie foto hierboven).
15 Mei: Eigenlijk wordt het elke dag wat warmer. Vandaag is Frenk gaan winkelen in Arta en heb ik op de honden gepast. Voor de rest een rustdag genomen. Dus eens niet gefietst.
16 Mei: Jammer, jammer, Frenk wilde een dode zeeschildpad gaan fotograferen. Tijdens het omdraaien van het dier viel de camera uit zijn broekzak en het zeewater deed de rest. Dus geen foto’s meer van deze reis. Behalve, die vandaag nog genomen zijn. Zie hieronder.
17 Mei: Onze laatste dag op deze schitterende camping. Afscheid genomen en op weg gegaan richting Igoumenitsa. Daar op 12 kilometer afstand ervan een mooie camping gevonden, pal aan zee. Genoten van de zonsondergang met zicht op het binnenkomen en uitvaren van de verschillende boten.
18 Mei: Vroeg uit de veren. Om ongeveer 8 uur meldden we ons bij de terminal en een half uurtje later kwam de boot. Om 10 uur vetrokken en inmiddels zitten we midden op zee. Heerlijk weer om bij het zwembad op het bovendek lekker van de zon nog te genieten. Er is een wi-fi mogelijkheid dus waarschijnlijk gaat voor het avondeten nog deze weblog online. Morgen om 7 uur hopen we in Venetië aan te komen.
30 April: Het was ‘s nachts aardig koud geweest. De avond ervoor hadden we het kacheltje aangedaan in de caravan. ‘s Ochtends bleek dat het nog aardig had gevroren, ijs op de auto en de caravan. Rond 8.30 vertrokken naar Venetië, via de Brenner pas. In Oostenrijk merkten we dat het er nog aardig had gesneeuwd, de nacht ervoor. Veel auto’s met een laag sneeuw erop kwamen we op de weg tegen. Onderweg werd het steeds zonniger, maar naarmate we Venetië naderden werd het steeds somberder. Toen we op de camping in Fusina aankwamen rond 13.30 uur was het flink bewolkt en aan de modder en de plassen te zien had het er aardig geregend.
‘s Avonds Venetië ingegaan. Het was inmiddels toch wat zonniger geworden. We trapten bijna in twee nepparkeerwachters, die 20 euro vroegen voor een illegale parkeerplek. We vonden een gratis stekje onder de brug naar Venetië. Gewandeld in het schemerige Venetië.
1 Mei: ‘s Ochtends op ons gemakje wakker geworden. Het was zonnig, maar niet echt warm. Lekker gedoucht en de zon gezeten uit de wind, vanuit de camping zagen we "onze boot" al liggen aan de overkant. Om half twaalf reden we richting terminal. Het inschepen liep voortreffelijk. Goede aanwijzingen van het bootpersoneel, zorgden ervoor, dat we binnen enkele minuten op een goed plekje stonden op het campingdek. Ingeklemd tussen tientallen andere caravans en campers.
Door het Grande Canal Venetië uitgezwaaid. Bij Punta Sabiona (ons oude camping stekje) afscheid genomen van de pilota. Vervolgens wat op de boot rondgelopen. Een fles Ouzo ingeslagen en wat ijs om ons alvast voor te bereiden op Griekenland. De honden merkten niets van de boot. Lekker in hun eigen huisje op wielen. ‘s Avonds in het restaurant gaan eten en vervolgens even later pitten in de caravan. Vertrouwd dus en prima gepit.
2 Mei: Aan boord op zee schijnt de zon volop. Belooft wat voor aankomst in Igoumenitsa om 12.00 uur. De boot komt inderdaad op tijd aan in Igoumenitsa. Het weer is stralend heerlijk warm. We volgen de weg naar Preveza. De rit verloopt voorspoedig. Vanaf Preveza gaan we richting Lefkas. Een weerzien, want vorig jaar zijn we hier ook geweest. We weten waar de Lidl is en doen er eerst wat noodzakelijke inkopen. Vervolgens naar Camping Desimi Beach. Er zijn weinig gasten, zelfs de eigenaar is er niet. We kiezen de mooiste plek uit en terwijl we bezig zijn om alles op zijn plaats te krijgen, komt toch nog de eigenaar. Hij herkent ons onmiddellijk en weet zelfs te vertellen dat we vorig jaar pas op 8 mei kwamen. Het weer is nu weer fantastisch zegt hij, maar dat is pas weer sinds gisteren. We boffen maar weer.
3 Mei:Wat een uitzicht als je ‘s morgens wakker wordt. De zee, de bergen op de achtergrond, visserbootjes in actie. Na het ontbijt maar eens eerst mijn racefiets nagekeken. Toen een ritje op en neer gefietst naar Lefkada. Het ging in een snel tempo. Het was kicken voor mij. ‘s Middag begon het te regenen en onweren. Dat was dus minder. ‘s Avonds was het droog en zijn we nog een wandeling gaan maken. Flink wat vuurvliegjes ontdekt. En Frenk wil een cipres gaan omzagen (een dode dan wel) om er een didgeridoo van te maken. Morgen wordt een stralende dag volgens onze buren op de camping. We wachten af.
4 Mei: Een stralende dag. Via de wereldomroep hoorden we dat het in Nederland 25 graden was, in Griekenland zou het slechts 20 graden worden. Nou dat hebben wij niet gemerkt. We kwamen zeker over de 25. Maar goed de mensen thuis hebben dus ook lekker weer. Op de fiets naar Vasiliki geweest. Flink klimmen om vervolgens weer te dalen. Onderweg kwam ik nog een andere manier van vervoer tegen (zie foto links). Vasiliki heeft een leuke haven. De terugweg dezelfde route gereden. Intussen heb ik dus het hele eiland per fiets doorkruist. Plannen om van een cipres een didgerdoo te gaan maken gaan niet door. De bomen blijken in slechte staat te zijn Inmiddels is Frenk aan een sla-bestek begonnen uit een stuk olijfhout. Van de buurman geleerd hoe je gratis aan een goede kwaliteit bronwater kan komen, van de natuur zelf natuurlijk. Hij weet veel van Griekenland en zegt dat je er gemakkelijk aan alles kan komen. Op de camping zijn vandaag er overigens zo’n vier plekken meer bezet, dan gisteren.
5 Mei: Bevrijdingsdag, hier natuurlijk weinig van te merken, via de wereldomroep werden we vanochtend bijgepraat. Deze dag begon schitterend weer. De visser kwam terug met zijn vangst. Het teken hiervoor wordt altijd gegeven door een groep katten, die zich verzamelt op het tijdstip, wanneer hij terugkomt. Voor hen zijn er altijd wel verse visjes. Vandaag was het plan met de fiets het eiland rond te rijden. Al in het begin merkte ik dat het klimmen van gisteren nog in de benen zat. Maar goed, het eerste stuk naar Lefkade was een peulenschil. Toen gaan klimmem naar Tsoukalades. Dat ging prima, vervolgens de afdaling naar Aghios Nikitas (zie foto hierboven) en vervolgens weer klimmen naar Kalamatsi. Dat werd al werd moeilijker. Mijn kaart was volstrekt onvoldoende en toen maar gokken. Nog meer klimmen, pijn lijden dus. Maar ook de onzekerheid over wat nog zou komen. Bij Exanthia besloot ik maar een telefoontje naar thuisbasis te plegen (had daar ontvangst, na een eenzaam uurtje). Frenk kwam na anderhalf uur aan met auto. Ingestapt en moest toen ervaren dat er alleen nog maar afdalingen in het verschiet waren geweest om weer thuis te komen. Jammer. Ik heb inmiddels een betere kaart en morgen ga ik het van de andere kant af proberen om het eiland rond te komen! Frenk heeft de lepel va het sla-bestek bijna af.
Rondje Lefkas op de fiets! 6 Mei: Eindelijk gelukt. Vanmorgen eerst naar Vasilki gereden. Dat is eerst flink klimmen en vervolgens het zelfde weer dalen. Vandaar uit constant klimmen naar Aghios Petros. Verder klimmen naar Chortata. Dan begint het dalen naar Kalamitsi (daar was ik gisteren vanaf de andere kant), door dalen naar Aghios Nikitas. Dan zit je weer op de hoogte van de kust. Om Lefkada te bereiken volgt er eerst weer een hele klim om over de berg heen te komen. Op dit stuk kreeg gezelschap van een scholier, die enthousiast vertelde dat er volgende week vanuit zijn school een wielerrace werd georganiseerd. Vorig jaar werd hij derde. Hij trainde regelmatig op het stuk Kalamitsi – Lefkada. Die reed mij er dan bij de klim ook finaal af. Hij wilde zijn record van 11 minuten verbeteren, op het eind van mijn rit had ik niet meer de puf om dat ook te proberen. Het stuk Lefkada naar de camping is een overwegend vlak stuk, dat in flink tempo kon worden afgelegd. Helemaal voldaan dat het rondje Lefkas was voltooid kwam ik er aan. Oh ja en de foto, die nam ik onderweg in Chortata. Tegen alle weersberichten in blijft het hier schitterend zomerweer.
7 Mei: Zondag en dus een beetje rustdag. Frenk verder met het sla-bestek. Ik kon het niet helemaal laten en ben met de mountainbike op de binnenwegen gaan rijden richting Poros, vlak langs de kust rijden op een pad dat afwisselend slecht berijdbaar en redelijk berijdbaar was met de mountainbike. Darna geluierd in de zon aan het strand.
8 Mei: De Laatste dag in Lefkas. Dat hebben we besloten. Nog even een klim gemaakt naar Syvros en vervolgens afgedaald naar Vasiliki en weer terug. Omdat de keuken op onze camping nog steeds niet open is gaan we vanavond maar bij de buurman ( Nicos) camping eten. Als we amper hebben besteld denk ik ineens Michael en Gene te herkennen, die we vorig jaar ook tijdens een etentje hebben ontmoet op de camping in Lefkas. En ja hoor zij zijn het. Een ongelooflijk toeval, dat we hen precies weer op onze laatste avond in Lefkas terug zien tijdens een etentje. Het werd een gezellige babbelavond me veel wijn en voor Frenk bier tot heel laat. Als afscheid elkaar gezegd "Tot volgend jaar." Zonder problemen vervolgens in slaap gevallen.
9 Mei: ‘s Ochtends vroeg vertrokken. Het eerste deel naar Amfilochia ging zonder problemen. Toen moesten we een doorsteek maken door een gebergte richting Karpenisi. Het eerste weggetje veranderde al weldra in een grindpad met kuilen en hobbels en steile hellingen.
Na een uur besloten we maar terug te keren. Een andere weg genomen die ok veranderde in een zelfde pad. Op een gegeven moment kwamen we via een zeer steile helling (die we met onze combinatie maar amper haalden) bij een paar huisjes. Daar vertelde een aardige Griek ons, dat we rechtdoor moesten en dat we dan via asfalt naar in Agrinio konden. Inderdaad lukte dat. Maar de doorsteek was mislukt, want Agrinio hadden we ook via een snellere weg vanaf Amfilochia kunnen bereiken.
De weg naar Karpenisi was allen maar klimmen en dalen. Heel eenzaam en het schoot totaal niet op Wel van alles gezien onderweg. Verschillende kudden schapen en geiten op de weg, vossen smaragdhagedissen, schilpadden.
Via Lamia , een Grieks skioord, de camping bereikt om half tien ‘s avonds in Stylida. Daar kregen we al spoedig gezelschap van twee jonge honden. Veel speelpret voor Bodan.
10 Mei: Nog 100 km van Volos verwijderd. Via een supersnelle weg zaten we daar in een uurtje. Een camping In Kato Gatzea gevonden. Hier is internet en ik hoop dan ook mijn blog erop te zetten vandaag. Inmiddels een fietstocht gemaakt om de omgeving te verkennen. Het is hier totaal anders. Veel klimmen heel hoog, maar je rijdt dan in bossen en dat is heel anders dan wat ik tot nu toe was gewend in Griekenland. De camping is perfect. Aan het strand, allerlei faciliteiten zoals een restaurant en internetverbinding. En het is er warm.
11 Mei: Internet lukte niet. Wel een beetje, wat post kunnen beantwoorden, maar de verbindbinding was van zo’n lage kwaliteit, dat mijn weblog niet kon worden benaderd. Dus wachten op een betere gelegenheid. Wellicht op de boot. Wel besloten om morgen weer hier te vertrekken. De camping is vrij druk en overigens wel gezellig. Gisterenavond in het restaurant gegeten.
12 Mei: De terugreis richting westkust Griekenland verliep beter dan de heenweg. Terecht gekomen op een heel rustige camping in Katafourko tussen Amfilochia en Arta.
We staan aan zee tussen palmbomen en Eucalyptus bomen. Er valt van alles te struinen op het strand. De fietsmogelijkheden zijn wat minder, omdat je eerst een stuk National Road moet rijden, maar goed om te doen.
13 Mei: Eerste fietstocht gemaakt richting gebergte. Flink wat slangen op de weg tegen gekomen, zowel dood als levend. Frenk heeft een vishengel aangeschaft, wie weet scoort nog eens een lekker vismaaltje. Intussen heeft Frenk een waterslang te pakken (dood) waarvan hij het vel wil gaan preparen.
14 Mei: Het blijft hier zomers op een bijna bounty – achtig eiland. Weer lekker gefietst en Frenk is wat verder met zijn slangenvel gekomen (zie foto hierboven).
15 Mei: Eigenlijk wordt het elke dag wat warmer. Vandaag is Frenk gaan winkelen in Arta en heb ik op de honden gepast. Voor de rest een rustdag genomen. Dus eens niet gefietst.
16 Mei: Jammer, jammer, Frenk wilde een dode zeeschildpad gaan fotograferen. Tijdens het omdraaien van het dier viel de camera uit zijn broekzak en het zeewater deed de rest. Dus geen foto’s meer van deze reis. Behalve, die vandaag nog genomen zijn. Zie hieronder.
17 Mei: Onze laatste dag op deze schitterende camping. Afscheid genomen en op weg gegaan richting Igoumenitsa. Daar op 12 kilometer afstand ervan een mooie camping gevonden, pal aan zee. Genoten van de zonsondergang met zicht op het binnenkomen en uitvaren van de verschillende boten.
18 Mei: Vroeg uit de veren. Om ongeveer 8 uur meldden we ons bij de terminal en een half uurtje later kwam de boot. Om 10 uur vetrokken en inmiddels zitten we midden op zee. Heerlijk weer om bij het zwembad op het bovendek lekker van de zon nog te genieten. Er is een wi-fi mogelijkheid dus waarschijnlijk gaat voor het avondeten nog deze weblog online. Morgen om 7 uur hopen we in Venetië aan te komen.
